ลาพักร้อน งานยุ่ง ไม่มีเวลา คือคำที่ตอบเพื่อนเวลามันถามว่าเมื่อไหร่จะเขียนจริงจังซะที
ทีนี้ไม่มีข้อแก้ตัวแล้ว เวรแท้
ทั้งๆที่ ไอตัวเราเองก็ทำงานเป็น web programmer
มันก็ไม่ใช่งานยากอยู่แล้วแต่ไหงดันไม่เขียนซะที
เมื่อหลายวันก่อนลาพักร้อนไปใช้ชีวิตแบบขำๆที่บ้านเพื่อนที่อรัญ ทั้งๆที่ไปแล้วก็ไม่ค่อย
จะได้ทำอาไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน ไปตลาดโรงเกลือของขายเต็มไปหมด นู่นก็ดี นั่นก็สวย แต่คิดไปมาก็ไม่ซื้อ เดินเล่นวันนึงก็2-3 ชั่งโมง
ไปมันได้ทุกวัน เท่าที่นับดูอยู่ที่นั้นร่วม6วันได้ ไปเดินซะ 4วัน
แต่มีเรื่องที่ผมต้องจำไว้ ว่าจะไม่ให้มีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นอีก
คือดันไปรับปากกับ ผู้ ญ คนนึงว่าจะซื้อกางเกง กับกระเป๋าไปฝากนะ เขาย้ำมาอย่างดีว่า
ซื้อไปฝากนะ ไม่ได้ฝากซื้อ 555
มันเป็นความจริงอันปวดร้าวมาก คือ การเดินเที่ยวหาของที่หล่อนอยากได้นี่
โห เดินแล้วเดินอีก จำไว้เลยชาตินี้ตูจะไม่รับฝากซื้อเสื้อผ้าให้ผู้ ญ อีกแล้ว
ผลสรุปคือ ได้กางเกง อย่างเดียว กระเป๋าพาไปซื้อที่กรุงเทพละกัน
แต่มันช้ำใจยิ่งกว่า กางเกงดั๊นใส่ไม่ได้อีก เห้อๆๆๆ
ผมต้องปลอบใจกับตัวเองว่า
"มันเป็นเวรเป็นกรรมของมึงจริงๆวะจิมมี่"
ประโยคนี้มันช่างโดนใจจริงๆ
สุดท้ายก็จบการลาพักร้อนแบบไม่ได้มีสาระอาไร
